Zie, hier ben ik

Zo schouwde Jesaja, in het sterfjaar van Uzzia, den troon des Heeren. Ook zag hij Hem, die zat op dezen troon, terwijl diens zoomen den tempel vervulden. De heerlijkheid des Konings vervulde den hemeltempel. Hij beluisterde het lied, de beurtzang, der serafs. Zij bezingen de heerlijkheid van den Heere der heirscharen. Alle legermachten des Heeren staan in dienst van het verbond der genade en zo is hier een profetische zang die hare vervulling steeds meer zal vinden tot het einde der dagen wanneer de heerlijkheid des Heeren de aarde zal bedekken gelijk de wateren den bodem der zee. Wij zien Jezus met ere en heerlijkheid gekroond, maar nog niet dat Hem alle dingen onderworpen zijn. De Vader zal zijne vijanden stellen tot een voetbank Zijner voeten en Zijn dag komt, waarop Hij den aardbodem rechtvaardig zal richten.

Geweldig klonk deze serafs-zang door de gewelven des Tempels, zodat de posten zich bewogen van de stem des roependen. Als vuurwezens ademen zij rook en blazen zij met hun gezang het altaar aan. Dat er ook een altaar stond in dit hemelse Huis werd nog niet vermeld, maar straks blijkt het, want een seraf neemt een kool vuurs van het altaar. De indruk wordt gewekt, dat Jesaja eerst geen altaar heeft gezien en dat juist daarom de schrik Gods op zijne ziel viel. Zo is het nog wanneer een zondaar God ontmoet en Christus is bedekt voor de ziel. Het was ook een geweldig gezicht voor een nietig Adamskind, een bewoner van het stof. Wij zijn zover verwijderd van de heerlijkheid Gods door onzen afval in de zonde; de wereld der eeuwige dingen is ons zo vreemd en geen wonder, dat als wij, nabijgebracht zijn bij de heerlijkheid van den troonzetel Gods, beving over ons komt.