Jezus weende

Het was Zondagmorgen. Nog acht dagen en de grote lijdensweek zou voorbij zijn. De Zondag zou voor immer de dag zijn, tot aan het einde der wereld, waarop de blijmare zou weerklinken: De Heere is waarlijk opgestaan! Hij zou den dood verslinden tot overwinning; de gerechtigheid en het leven aan het licht brengen. Dood waar is uw prikkel, hel waar is uw overwinning! Als een Lam is Hij ter slachting geleid en als een schaap dat stemmeloos is voor dien die het scheert, alzo zou Hij zijn mond niet opendoen. Zondagmorgen… de Sabbath was voorbij.

Op Vrijdag was de Heere Jezus in Bethanië gekomen, gereisd over Jericho met den groten feeststoet, die naar Jeruzalem trok. In Bethanië was Hem een feestelijke ontvangst bereid ten huize van het geliefde drietal, Maria, Martha en Lazarus, dien Hij uit de doden had opgewekt. We weten het, dat bij dien maaltijd Maria haar nardusfles, die zij bewaard had voor den goddelijken Meester, dien gedenkwaardigen Vrijdagavond over Hem heeft uitgegoten. Die zalving te Bethanië heeft aan Judas een stoot gegeven om door te zetten met het verraad van Jezus. Dan deelt Johannes mede, dat nog een ander gebeuren heeft bijgedragen om de maat der verharding vol te maken en het plan om Jezus te doden vaste vormen ging aannemen.