Gezet tot een val en opstanding

En Jozef en zijne moeder verwonderden zich over hetgeen van Hem gezegd werd.

Dit was zeker geen wonder, dat Jozef en Maria zich verwonderden over hetgeen de grijsaard sprak over Hem. Want zo klaar en zo ver zijn glans verspreidend had het licht in de geboortegeschiedenis nog niet voor hen geschenen als in Simeons lofzang. Het heil, dat in de belofte was geschonken, werd al klaarder ontsloten in het profetische Woord in Israël; ten laatste in Zijn eniggeboren Zoon werd het vervuld. Dat de zaligheid ook voor de heidenen zou zijn was aan het bondsvolk niet onbekend. De heidenen zullen tot uw licht gaan en koningen tot den glans die u is opgegaan. Maar Jozef en Maria hadden het Kindeke niet aangezien in het volle licht der profetie. Zo is het toch nog. Wie zal Hem ooit ten volle naar waarde schatten? Alles in Hem zien wat in Hem is. Riep de Bruid niet uit, na al zijne voortreffelijkheden te hebben opgesomd, al wat aan Hem is, is gans begeerlijk? Wel hadden zij een diepen indruk gekregen van de heerlijkheid der gave, maar dit is nog iets anders dan met onderscheiding haar te kennen in het geloof. Geweldig kan de indruk zijn op het hart van den armen, ongelukkigen zondaar, die dorst naar den levenden God als deze Gave hem wordt voorgesteld; als hij op Immanuël staart en de kracht van Zijn liefde het hart doet zwellen tot barstens toe; het verlangen doet trekken als ware het ineengeknepen. Immers dan is het hart vol en leeg tegelijk. De liefde doet het hart zwellen, het verlangen is als de zuigkracht van het luchtledige.