De eeuwige Naam

De man naar Gods hart, koning David, is gekomen aan het einde zijner dagen. Zijn krachten zijn uitgeput. De groeve wenkt hem, doch hij mag over dood en graf heenzien naar een beter paleis dan wat hij bewoonde te Jeruzalem. Voor het oog zijner ziel staat den laatsten tijd telkens het beeld van den Messias-Koning. De Heere toch had gesproken tot zijn knecht, tot in verre toekomst. Ik heb een verbond gemaakt met mijnen uitverkorene, Ik heb mijnen knecht David gezworen: Ik zal uw zaad tot in eeuwigheid bevestigen, en uwen troon opbouwen van geslacht tot geslacht. Sela. Ja, hoor, hoe de Heere sprak: Ik heb eens gezworen bij mijne heiligheid: Zo Ik aan David lieg! Zijn zaad zal in eeuwigheid zijn en zijn troon zal voor mij zijn gelijk de zon.

Zijn leven is bang geweest. Vaak scheen het, dat al zijne verwachting zou vergaan. Maar de Heere bleef de getrouwe. Zeker, ook in de laatste jaren heeft het aan schokkende gebeurtenissen niet ontbroken, maar meer dan vroeger mag de koning sterk zijn in het geloof en zich met Mozes vasthouden aan den Heere als ziende den onzienlijke. Hij mag zich verlaten op de gewisse weldadigheden Davids, Hij, die beloofd had is toch getrouw. Zijn levensavond wordt verhelderd door het schijnsel van de zonne der gerechtigheid. Hij mag den Vorst, den gegeven Koning, zien schitteren voor het oog zijner ziel. De koning is ontroerd, en zinkt in aanbidding weg voor Gods aangezicht. Hij verheft zich dan weer als een arend die de zon tegemoet streeft. Veertig jaar heeft hij nu bijkans geregeerd. David is de gezalfde koning en Salomo zal hem opvolgen, den troon bezetten die vast staat door de beloften Gods aan Davids huis. Maar de koning, liefelijk in psalmen Israëls, mag zien op den Davidstelg wiens Rijk eeuwig zal zijn.