De bewaarde kudde

De Heere Christus heeft zich voorgesteld als de herder der schapen en als hun deur. Hij heeft verder gewezen op de toebrenging der heidenen: Ik heb nog andere schapen die van dezen stal niet zijn, dezelve moet Ik ook toebrengen en het zal worden ééne kudde en één herder.

Johannes verhaalt dan den stand der verhoudingen. Sommigen zeiden: Hij heeft den duivel. Anderen merkten op: dit zijn geen woorden eens bezetenen, kan ook de duivel der blinden ogen openen?… Maar tot een nieuwe uitbarsting komt het nog niet, doch het zal niet lang duren of zij zullen opnieuw trachten Jezus te stenigen. Wel een bewijs, dat zij niet waren van zijne schapen. Met vers 22 begint een nieuw gedeelte van dit Hoofdstuk, dat loopt tot vers 39. Op het feest der tempelwijding werd dit gedeelte uitgesproken, waartoe ook onze tekst behoort. Met een enkel woord slechts wijzen wij op de omstandigheden waarbij Jezus dit Schriftgedeelte sprak. „En het was het feest der vernieuwing des tempels te Jeruzalem en het was winter en Jezus wandelde in den Tempel in het voorhof Salomo's.”