De sprake van Christus' bloed

De verzen 14 tot 29 van Hebreeën 12 bevatten een gedocumenteerde vermaning om toch te gehoorzamen in de nieuwe bedeling. De schrijver vermaant om in vrede en heiligheid te leven, door te wijzen op Ezau. Hij zet kracht bij aan zijn vermaning door de aandacht te vestigen, gelijk hij reeds meermalen deed, op het onderscheid tussen oude en nieuwe bedeling. De dagen der vervulling, waarin de Hebreeën leven, zijn veel rijker dan de verleden tijden. Dan zijn de lezers des te meer verplicht te horen naar de stem van dien heerlijken en genadigen God, die zo laag nederboog, zo dicht naderde tot Zijne gemeente. De verzen 18 tot 25 behoren dan ook bij elkaar om de vermaning van de verzen 14 tot 16 kracht bij te zetten. De schrijver brengt ons naar den Sinaï. Van den top van den berg sprak de Heere tot heel het volk. Maar de wijze der openbaring was ontstellend en schrikaanjagend. Het volk smeekte, dat Mozes de woorden maar zou overbrengen. Zelfs een dier, dat den berg aanraakte moest gestenigd worden. Ja, óók Mozes, die toch zo intiem met den Heere verkeerde, was een en al vreze en beven, zo vreselijk was deze verschijning Gods.

Thans zijn ze gekomen, niet tot den tastelijken berg en vuur en ontzetting, maar tot den berg Sion. Op aarde ging Sion reeds boven Horeb uit, hoeveel te meer het hemelse Sion, de stad van den levenden God, Jeruzalem, dat boven is.